De opmerkelijke overeenkomsten tussen SIB's en slavernij

Babylonian Slave Market 1875 - Edward Longsden Long

Vakantiegangers in Myanmar nemen graag een kijkje bij één van de vele tempels. Daar kunnen ze op feestdagen zien hoe musjes en andere vogeltjes in kooitjes te koop aangeboden worden. Niet om mee naar huis te nemen, maar om vrijgelaten te worden: Buddhisten geloven dat ze een betere karma in hun volgende leven krijgen als ze een vogeltje vrijlaten.

Het doet mij denken aan een eeuwenoud systeem van kopen en vrijkopen van slaven. In grote lijnen ging dat met een aantal stappen die in alle oude culturen overeen kwamen.

Een grootgrondbezitter had arbeiders nodig om zijn land productief te maken. Daarvoor kon hij slaven kopen. Dat ging als volgt: de financieel vertegenwoordiger van de landheer benaderde een bemiddelaar (eigenaar van de slavenmarkt). Zo kwam hij in contact met beschikbare slaven: jonge sterke mannen, vrouwen met bepaalde vaardigheden of kinderen die opgeleid konden worden voor de taak die de landheer in gedachten had. Het aankoopbedrag werd afgesproken, de dealer ontving zijn percentage en de slaaf wisselde van eigenaar.

De landheer had nu een bedrag in de slaaf geinvesteerd, en de slaaf moest dit met winst terugverdienen door productief te zijn. De landheer had er verder geen omkijken naar: een aanbod aan trainers, coaches en opzichters zorgden dat het systeem uitgevoerd werd. De slaven werden opgeleid, begeleid of direct op passend werk gezet zodat ze productief konden zijn.

Een slaaf kon ook vrijgekocht worden. De prijs bestond dan uit het bedrag dat de slaaf zijn hele werkzame leven nog kon verdienen. Dertig zilverlingen klinkt waarschijnlijk bekend: de losprijs voor een mannelijke slaaf. Hoeveel is een mens waard? In de bijbel werd er een nieuwe draai aan vrijkopen gegeven:

Wat kosten vijf mussen? Bijna niets. Toch wordt er niet één door God vergeten. Zelfs de haren op jullie hoofd zijn alle geteld. Wees niet bang, jullie zijn meer waard dan een hele zwerm mussen. dagelijksebroodkruimels.nl

Hier in Nederland kun je nergens musjes kopen. Ze zijn zo vrij, jawel, als vogeltjes. Maar we staan aan de wieg van een nieuw systeem. Of beter gezegd: een eeuwenoud systeem in een nieuw jasje. Het systeem is een neo-feodaal systeem waar ik op een andere blog over schrijf. En het jasje heet: fintech.

Financial technology, often shortened to fintech, is the technology and innovation that aims to compete with traditional financial methods in the delivery of financial services. It is an emerging industry that uses technology to improve activities in finance. Wikipedia

Fintech now includes different sectors and industries such as education, retail banking, fundraising and nonprofit, and investment management to name a few. Investopedia

Voorbeelden van fintech in Nederland staan bekend als duurzaam investeren en social finance, zoals:

• impact investing (ABN AMRO Social Impact) 

• social impact bond (SIB), ook “Pay for Success Financing” genoemd (Oranje Fonds) 

Het lijkt heel erg op het oude systeem van slavernij: de vertegenwoordiger van de investeerder gaat naar de slavenmarkt oftewel de Social Impact Bond markt zoals deze:

Stichting Society Impact is een inclusief platform voor samenwerkende partijen – o.a. banken, filantropen, private equity funds, zorgverzekeraars, pensioenfondsen, overheid en ondernemers – om gezamenlijk maatschappelijke urgente vraagstukken aan te pakken via sociaal ondernemerschap. Dit doen wij door innovatieve financieringsarrangementen, zoals de Social Impact Bond en de Health Impact Bond. societyimpact.nl

De investeerder in menselijk kapitaal kan nu iets uitzoeken, afhankelijk van looptijd en risico. Ex-gedetineerden en werklozen kunnen bijna direct aan het werk gezet worden, met hoger risico op uitval, maar kleine kinderen kunnen effectief geprogrammeerd worden met vroegtijdige nudge technieken. De Bernard van Leer Foundation is op dit gebied de specialist. De looptijd van zo'n investering is daarentegen veel langer. Ook chronisch zieken kunnen met een zogenaamd Health Impact Bond weer aan het werk. Een team of een samenwerkingsverband van specialisten zorgt voor de benodigde gedragsveranderingen zodat de slaaf (bonded slave in het Engels) productief kan worden voor de investeerder.

In deze moderne vorm van slavernij heeft de overheid een belangrijke rol: die stort het bespaarde bedrag in de pot van de investeerder, dus de opbrengsten van de arbeider komen via een omweg terug bij de eigenaar van de SIB. De knopen op het fintech jasje van hedendaagse slavernij bestaan uit big data voor het vinden van de juiste slaven, het inmeten van de beginstand, het analyseren van het verloop van het traject (lees: gedrag van de persoon) en het meten van de eindstand waarmee het succes bepaald wordt. Nog een knoop is de nudge technologie: een techniek om gedrag op onderbewust niveau te veranderen. De persoon op wie een nudge wordt toegepast maakt geen bewuste keuze - hij wordt als een marionet aangestuurd via geavanceerde psychologische technieken.

Tenslotte, ik ga ervan uit dat net zoals elk financieel instrument, ook een SIB op termijn verkocht kan worden.  Hypotheken en levensverzekeringen worden (in ieder geval tot aan de crisis) ook gebundeld en als investering te koop aangeboden.

Door hypotheken te bundelen kon een zogeheten hypothekenbundel als obligatie (een schuldbewijs, waarbij in ruil voor geld, een schuldbewijs met een vast rentepercentage per jaar uitgekeerd wordt) uitgegeven worden. financieel.infonu.nl

Dan zou dus in theorie ook een SIB doorverkocht kunnen worden. Maar dit moet ik nog verder uitzoeken.

Conclusie: hoe meer ik via de transitie van de jeugdzorg in de wereld van de Social Impact Bonds duik, hoe meer mij een akelig gevoel bekruipt dat er hier veel meer aan de hand is dan alleen een decentralisatie. Bedoeld of onbedoeld wordt op deze manier de weg vrijgemaakt voor het vermarkten van mensenarbeid. Zo lijken de Social Impact Bonds op de profetische handel van lichamen en zielen van mensen in een keurslijf van data en nudges.


Ook interessant: schuldslavernij 

Overgenomen van Musje in de Dakgoot

Hoe de gemeente verdient aan jeugdzorg

Musje in de Dakgoot is onze andere blog. Iets speelser, maar met net zoveel impact. Vandaag een stukje over het nieuwe investeringsmodel dat Social Impact Bonds heet. Deze SIBs zetten de hele zorgsector straks op de kop. Eigenlijk zien we het nu al.

______________________________________________________________

Gemeente pikt een paar SIB graantjes mee

Musje zit op het dak van het gemeentehuis en kijkt naar beneden. Ambtenaren gaan even een ommetje maken en nemen een boterhammetje mee voor onderweg. Kan musje ook een graantje meepikken?

Graantje meepikken? Dan moet je bij de gemeente zijn.

Deze tjsilp gaat over de gemeente en hoe deze een paar graantjes meepikt van het nieuwe SIB systeem dat momenteel ingevoerd wordt.

Een Social Impact Bond is een financieel instrument. Daar kan een investeerder geld mee verdienen over de ruggen van kwetsbare mensen en kinderen. Ex-gedetineerden. Werklozen. Gezinnen met schulden. Zelfstandig wonende ouderen met valrisico's. Zwangere tieners. Geen van deze doelgroepen krijgt zeggenschap over het keurslijf dat ze aangemeten krijgen wanneer ze een investering zijn geworden: ze zijn namelijk de doelgroep van de SIB investeerder. Met data analyses, motiverend taalgebruik en nudges worden ze op het goede pad geholpen.

"Wat moet ik dragen? Wat moet je doen? Hoe moet je jezelf verkopen? Ze hebben gezegd, je moet blauw dragen, want dat schijnt meer naar mensen uit" Bron: Start Foundation

De eisen van de geldschieters gaan ver: verplichte sollicitatietraining voor een baan die via dataprofilering bij de investering moet passen. Gezinnen wiens uitgavenpatroon met behulp van Artificial Intelligence onder de loep ligt. Ouderen die na een digitale risicoanalyse verplicht op valcursus moeten en die aanpassingen en gedragsveranderingen moeten accepteren. Tienermoeders die alles moeten doen wat hun coach opdraagt. Want de investeerder wil resultaten zien. Dat heet dan Social Impact. En Social Investment vormt één poot van deze melkkruk.

Gemeenten spelen een cruciale rol in dit nieuwe systeem. Zij vormen namelijk de tweede poot om de samenleving te kunnen melken. Op welke manieren gebeurt dat?

1. Gemeenten zetten zorgcoalities op. Deze dienen voor het beheren en omvormen van de investering: de peuter die later braaf moet gaan werken, de vrouw die maar beter niet zwanger kan raken. De coalities vormen een net waarin de investering netjes bewaakt wordt. En de gemeente heeft de handen vrij: de coalitie regelt alles wel. De gemeente heeft alleen nog maar een contactpersoon nodig. Want tijd is geld.

Programma Kansrijke Start wordt ook stimuleringsprogramma genoemd - een coalitie met velerlei partners vanuit verschillende domeinen, gebundeld door Pharos. Zeer geschikt voor Social Impact investing. Hierin staat ook een overzicht van gemeenten die er al aan mee doen.

2. Gemeenten storten geld in het fonds wanneer de investering een succes is:een forse besparing op uitkeringen, zorg en andere uitgaven aan de kwetsbare burger. Het succes moet wel gemeten worden, maar daar zijn data voor. Gaan we een ander keer op in. Ook een mooi verhaal.

3. Gemeenten hebben zelf ook kapitaal dat beheerd moet worden. Oftewel geinvesteerd. De regeltjes worden per gemeente uiteengezet in een zogenaamd Treasury Statuut, ook wel treasury beleid genoemd. Hierin staat benoemd wat wel en niet mag op het gebied van kapitaalbeheer. Best wel een probleem, want ze mogen geen hoge risico's lopen. En laten nou de Social Investment Bonds een steeds lager risico vormen, met leuke winsten te behalen.

De doelen van de Impact Bonds zijn bewust klein. Daarmee zijn de risico’s zo goed als nihil, en is een succes dus al snel behaald. Het schijnt dé constructie voor de lokale en landelijke overheid te worden om geld te onttrekken aan collectieve voorzieningen en daarmee aan de mensen die een beroep doen op die voorzieningen. De besparingen op bijvoorbeeld een toch al zwaar bezuinigd uitkeringsbudget vloeien met de Impact Bonds namelijk niet terug naar de gemeentekas, maar naar de investeerders. Social Impact Bonds: disciplineringssysteem tegen mensen aan de onderkant van de samenleving

En onder het mom van maatschappelijk goed bezig zijn zullen weinig gemeenten ervoor terug deinzen om dit probaat middel in te zetten.

Driewerf hoera voor SIBs en gemeenten dus: de samenwerkende coalities nemen het regelwerk uit handen, geld op de zorg wordt bespaard en kapitaalbeheer ziet er opeens rooskleuriger uit. Drie vliegen in één klap. Snaveltjes toe, en vertel het niet door, want dit is het best bewaarde geheimpje van uw eigen gemeente!

Nu blijft er alleen nog één vraag over: als de zorg uit de SIB investeringspot betaald wordt, waarom wordt er dan nog zoveel gemekkerd over de kosten die de pan uit stijgen? Misschien zijn er nog niet veel gemeenten die overstag zijn, en wordt het vanzelf straks stil.

Niet akkoord met het systeem van Social Impact Bonds? Draag een mussenspeldje en praat erover.

Je mussenspeldje kan besteld worden op musjeindedakgoot.blogspot.com

Staatsovername van alle kinderen in Nederland

Hoe gaat het nu met het Schotse staatsvoogdmodel in Nederland? Pakken de gemeenten het snel genoeg op? Zo niet, hoe wordt de staatsovername van alle Nederlandse kinderen nu versneld?

Hoe lang hebben Nederlandse ouders nog de ouderlijke macht over hun eigen kind?

GIRFEC kreeg tegenstand in Schotland - Nederland moet anders
Zachtjes, met zo min mogelijk fanfare en trompetgeschal, wordt momenteel het Schotse GIRFEC model, waarmee een zogenaamd 'Named Person' de ouderlijke macht voor elk kind in zijn of haar portflio heeft, de gemeenten ingeschoven. Niet op dezelfde manier als in Schotland, want er zijn intussen lessen geleerd. Het Schotse GIRFEC kreeg namelijk veel tegenstand van een invloedrijke groep ouders die zeer effectief hun krachten konden bundelen: No To Named Persons ouderorganisatie oftewel N2NP.org Lees hier meer: Urgente vraag aan minister VWS de Jonge: wat zijn uw snode plannen?

Het lijkt alsof de GIRFEC generaals moesten brainstormen voordat ze in Nederland aan de slag gingen: hoe krijgen we dit systeem langs de ouders? Hoe schuiven we dit onder de radar zonder dat we de woede over ons heen krijgen van ouders die invloed en middelen hebben en die weten hoe het systeem werkt?

Het kwetsbare gezin is prooi
Terugkijkend op de ontwikkelingen zien we het antwoord: focus op de kinderen van ouders die geen invloed, geen tijd, geen opleiding, geen geld en geen kennis van het systeem hebben. Er is namelijk één groep ouders die zeer kwetsbaar is: de gescheiden ouders, de ouders met schulden, de ouders met lage opleidingen, de ouders die ervaring hebben met geweld en misbruik, de ouders met een sociale handicap. En dat zijn heel vaak de ouders van kinderen die door al deze problematiek in de jeugdzorg terecht komen.

Laffe leiders
Daarom is het domein van jeugdzorg ongetwijfeld het speerpunt van laffe leiders geworden. Alleen jeugdzorg kan rekenen op sympathie van de Nederlanders. Alleen in de jeugdzorg wordt al gesold met gezinnen die te diep in de problemen zitten om te doorzien wat er gebeurt. Ze hebben hun handen vol aan hun eigen problematiek, zijn vaak te gestresst of depressief of aan huis gebonden door geldgebrek om in verweer te komen. Ook zijn ze vaak bang om het contact met hun kinderen helemaal te verliezen als ze zich niet schikken naar de instanties.

Roofdier zoekt zwakke schakel: gemeenten

Een roofdier zoekt altijd de zwakste schakel. Probleemgezinnen zijn de eerste schakel. En de gemeenten zijn de tweede zwakke schakel. Dat heeft een oorzaak: vanaf 2014/2015 is de gemeente ook één groot probleemgezin geworden met geldgebrek, wanorde, stress en kinderen die teveel aandacht en middelen vergen om nog op andere gebieden effectief te kunnen zijn. Dit was allemaal het gevolg van de funeste decentralisatie van de jeugdzorg. Was dit opzet, minister Hugo de Jonge?

Tilburg was de eerste gemeente die bereid was om naar een oplossing in het buitenland te zoeken. Ze waren gecharmeerd door de presentaties, het reisje naar Edinburgh, de juiste taal en de mooie mensen met mooie verhalen over het Schotse GIRFEC model. Vanuit Tilburg gaan nu ook andere gemeenten overstag om de Nederlandse versie onder het kopje 'Kansen voor elk kind' en de 'kansencirkel' te omarmen. Deze omgeturnde gemeenten worden nu gebruikt als rolmodellen om andere gemeenten onder druk te zetten.

Puddingfabrieken
Maar iedereen die in of met de gemeente werkt, weet dat het puddingfabrieken kunnen zijn: je grijpt erin maar er gebeurt niets. Interne regels, laterale werkwijzes, een veelvuldigheid aan stakeholders, afdelingen, interne belangen en bureaucratie maken een gemeente nu niet bepaald een organisatie die openstaat voor een rappe cultuuromslag. Terwijl ze toch vreselijk hun best doen. In iedere gemeente liggen er meerdere verandertrajecten, waarover ze veelvuldig vergaderen, netwerken, workshoppen, verbinden en verdiepen. Ook over GIRFEC en de Nederlandse vertaling ervan: de Kansencirkel die elk kind moet profileren zodat alle belanghebbenden invloed kunnen uitoefenen op het kind (Het Kind Centraal) en er geld aan kunnen verdienen. Het gaat helaas te langzaam voor de club die voor het kind wil gaan, want het blijven puddingfabrieken. Je grijpt erin maar je hebt niks.

Daarom werd er een coalitie gesmeed om de implementatie van het nieuwe systeem te versnellen. Een coalitie waarbij de overheid en de commercie samen werken om vaart te zetten achter het project om de invloed over het kind en het verdienmodel over het kind samen te smeden. Dit programma heet: Onderwijs Zorg Jeugd in de Regio:

De coalitie Onderwijs Zorg en Jeugd is een samenwerkingsprogramma gestart met twintig partners om alle kinderen in Nederland optimale ontwikkelkansen te bieden, ongeacht hun zorgbehoeften, gedrag of beperkingen. De coalitie maakt zich hard voor een betere aansluiting tussen de drie domeinen. Voor het programma gaan verschillende regio's aan de slag met het bedenken en uitvoeren van oplossingen om de aansluiting tussen onderwijs, kinderopvang, jeugdhulp en zorg te verbeteren.

Eind juni ontvangen verschillende regio's een uitnodiging voor het programma. In de eerste lichting gaan tien 'inspiratieregio's' aan de slag, gevoed door kennis en ervaringen van experts, partners en andere deelnemers. Met landelijke activiteiten helpt de coalitie de regio's in hun lerende aanpak. Zo wordt gestart met ontwikkelgroepen van interprofessionele teams, versterking van het een op overeenstemming gericht overleg (OOGO) en monitoring.

ALLE KINDEREN IN NEDERLAND!!! ONGEACHT HUN ZORGBEHOEFTEN, GEDRAG OF BEPERKINGEN!!!

Met deze aanpak gaan de GIRFEC generaals het grote offensief aan. In het geniep, onder de radar, verborgen tussen gortdroge ellenlange zinnen in rapporten die niemand leest. Het is hoog tijd om hier een schijnwerper op te richten. Als Nederland om zijn kinderen geeft, dan wordt het hoog tijd om goed geinformeerd te zijn over de tactieken van de leiders en de instellingen die (bewust of onbewust) samenwerken om kinderen onder de bescherming van hun ouders weg te halen.